We kijken even binnen en besluiten toch even een spelletje te spelen. Plots staat er een indiaan naast Jos die zegt dat hij even op een lijst moet tekenen. Jos veronderstelt nog dat nieuwe mensen even lid moeten worden of iets dergelijks, maar als hij tekent stopt hij vervolgens extra geld in de machine; welkomstgeschenk voor nieuwe "slachtoffers"?. De indiaan loopt Esmée voorbij dus die moet de winst op eigen kracht halen. Het casino is echt helemaal niets. Dit is niet echt wat wij onder Vegas-style verstaan, dus wij zijn toch wat teleurgesteld. Nu hadden we ook niet echt Las Vegas verwacht maar een beetje schone ruimte met meerdere slotmachines hadden we wél verwacht.De vraag rijst of we ons geluk beproeven in Lame Dear (alleen de naam doet al het ergste vrezen en op de kaart is het niet meer dan een heel klein stipje) voor extra gokvertier of doorrijden naar Gillette. We besluiten tot het eerste, niet beseffend dat we met die keuze vervolgens honderd mijl in een eindeloos en traag landschap terecht zullen komen. We ondergaan de uitgestrektheid van Montana, zien de uitgestrekte graslanden met vers gerold hooi en in de verte de bergen die de afgrenzing vormen van dit zacht glooiende landschap.
Lame Dear brengt inderdaad een casino dat groter is dan dat in Crow Agency, maar dat vooral groot is omdat er een bingo-zaal van forse afmetingen in gehuisvest is dat doet vermoeden dat dit de belangrijkste bron van inkomsten vormt. We beproeven ons geluk, maar ook hier geen grote winsten of grote verliezen (we spelen steeds met een dollar dus dat zal ook niet snel gebeuren. We vervolgen onze weg en stoppen voor lunch in een klein plaatsje onderweg, waar de sheriff aan het begin van het dorp ieder met een soepel handgebaartje - lui vanuit de auto gegeven - aangeeft dat je niet te hard mag rijden. Ook in dit café de onvermijdelijke slot-machines.
De route die dan volgt is zo mogelijk nog uitgestrekter en desolater dan die we eerder ondergingen. Zelfs dorpen die op de kaart nog lijken te bestaan blijken in het echt slechts enkele huizen waarvan je je afvraagt of ze nog bewoond worden. Er zit niets anders op dan door te rijden naar Belle Fourche. Dat blijkt best een aardig dorp aan de snelweg te zijn. Belle Fourche is tevens het middelpunt van de USA. We nemen ons intrek in de King Inn die kamers aanbiedt voor een redelijke prijs, hoewel dat altijd nog maar afwachten is tijdens het weekend. Het is een redelijk motel, de prijs valt niet tegen gezien de omstandigheden (weekend en het bikersevent). Toch vinden we het ver overprijst; er zijn geen bekertjes, geen shampoo, geen do not disturb bordje (en de volgende ochtend zullen we dus om 7 uur door de "housekeeping" wakker gegild worden). In de buurt een leuk steakeethuis, dat een beetje buiten het dorp ligt. Gezien ons reisschema hebben we een dag "extra" gecreëerd, kunnen we de komende dagen iets rustiger aan doen. 
Onverwacht zijn we vandaag al in de zevende staat van onze vakantie aangekomen: South Dakota. Dit is tevens de eerste "nieuwe" staat voor ons.King INN $78,- incl. tax
Reageer hier
